به عزا نشستنت کار کیه؟

عسلک نبینم افتادنتُ!

بگو پرپر شدنت کار کیه؟

نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

آسمون لهجه ی فیروزه رو یاد تو نداد

غزلک گریه نکن، گریه به چشمات نمیاد.

سنگ فیروزه ی این رنگی، به قاب کی شکست؟

زورق رهایی تو چه جوری به گِل نشست؟

ای نگین از همه ستاره ها ستاره تر!

راست بگو سنگ ِسقوط ُ کی به پرواز ِ تو بست؟

نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

غزلک گریه نکن، گریه به چشمات نمیاد

ناخوشم، ناخوش ِ ناخوش، بی خود اما خود ِتو!

داره من کم میشه از من، میرسه تا خود ِ تو!

کی برای شونه هات غزل میبافه جای شال؟

جز من ِ من، کیه نزدیک مث ِ تن، با خود ِ تو!

غزلک شکستنت کار من و ما که نبود

بغض تو ، گریه ی تو کار غزلها که نبود

غزلک هرچی که هست،بدجوری خوبی واسه من

هرچی بود، شعرای من محض تماشا که نبود

اگه تن پس میزنیم، حرمت عشقُ نشکنیم

اگه چاوش نشدیم، به شب شبیخون نزنیم

اگه من جفت تو نیست، ترانه اندازه ی توست

تو شبای بی کسی ما همه دنبال منیم

غزلک یار اگه آوار تو شد، گریه نکن

اگه بر حق شدنت دار  ِ تو شد، گریه نکن

اگه هر پنجره دیوار تو شد، گریه نکن

یا پرستار اگه بیمار تو شد، گریه نکن

غزلک هرجا برم، ترانه یعنی اسم تو!

خط هر منظره از جنس خطوط جسم تو!

ته هر کوچه ی بن بست غزل، خونه ی تو!

همه کس به اسم تو، قصه ی ما طلسم تو!

*شهیار قنبری*